Poprzednim razem swój punkt widzenia na wiele aspektów w relacjach człowieka z resztą zwierząt przedstawiał Andrzej Kruszewicz, dyrektor warszawskiego ogrodu zoologicznego. Tym razem postanowiłem poprosić o krótką wymianę myśli osobę przyglądającą się od lat zagadnieniom etycznym na tym polu. Oba wywiady prezentują niekiedy wykluczające się opinie, aczkolwiek dostarczają paliwa dla własnych refleksji. I żeby te refleksje nie miały wyłącznie ciężkiego posmaku, postanowiłem okrasić je słodko-gorzkimi przemyśleniami mojej 6-letniej córki (o stworzeniach wokół nas i nawykach jedzeniowych). W końcu dziś rozmowa o zwierzętach to, chcąc nie chcąc, nadal najczęściej rozmowa o kuchni.

Autotrofizm

Czy są jakieś zwierzęta, których pan nie lubi?

Na szczęście są zwierzęta, których nie lubię. Nie jestem miłośnikiem zwierząt. Ludzie, którzy lubią wszystkich innych ludzi lub wszystkie inne zwierzęta wydają mi się bardzo podejrzani. To się wcześniej czy później musi źle skończyć. Inna rzecz, że nie wiem, czy pytanie dotyczy jednostek czy gatunków. Ogólnie staram się nie uzależniać szacunku i troski od sympatii.

To za jakimi gatunkami konkretnie pan nie przepada? 

Za komarami, ale częściej nie tyle nie przepadam za jakimś gatunkiem, co po prostu nie czuję ani specjalnej sympatii ani antypatii do niego. To tak, jak z krajobrazami. Niektóre się lubi, niektórych nie, ale wielu innym trudno przyporządkować ten wymiar lubię/nie lubię.

 Gdyby można było decydować o kształcie łańcucha pokarmowego – coś pan by w nim zmienił?

Upowszechniłbym autotrofizm, a wygasił heterotrofizm. Nalegałbym, żeby odbyło się to bez straty dla uczucia zadowolenia z jedzenia. Lubię jeść i nikomu się nie dziwię, że też lubi.

W tej wizji nie ma miejsca dla drapieżników? 

Nie ma, ale podjąłbym taką decyzję dopiero, gdybym wiedział, że nie narobię nią więcej szkody.

Czy kształtowanie populacji drapieżnika można uzasadnić ochroną jego ofiar?

Da się uzasadnić ludzką ingerencję w mechanizmy funkcjonowania świata pozaludzkiego (poszczególne ekosystemy), jeśli jest motywowana ograniczeniem krzywdy i jeśli z dużym prawdopodobieństwem rzeczywiście mogłaby ją ograniczyć. O powinności takiej ingerencji moglibyśmy mówić wtedy, gdyby była taka możliwość. W tej chwili mamy jej relatywnie niewiele. Relatywnie, czyli w odniesieniu do ilości cierpienia i krzywdy w przyrodzie. Bez wiedzy o konsekwencjach działania moglibyśmy bardziej zaszkodzić niż pomóc.

Prawo stosowania przemocy

Natura to przyjaciel, czy wróg?

Natura jest jednym z tych hiperpojęć, które uważam za niewiarygodne i w zasadzie prawie ich nie używam. A jeśli użyję, to zwykle staram się doprecyzować o co mi chodzi. Przeważnie lubię myśleć, że kultura ma podłoże biologiczne, a więc ludzie nie mają możliwości zachowywać się nienaturalnie. Ich wytwory są więc efektem naturalnego działania. Nie mam problemu z uznaniem antropocenu, destrukcji antropogenicznej, eksploatacji zwierząt i ludobójstwa, a także muzyki techno, Internetu, motoryzacji, energetyki jądrowej, modyfikacji genetycznych, Kościoła Katolickiego, o polskim rządzie nie wspominając, za zjawiska naturalne.

Co ciekawe, wiele osób przychylnych zwierzętom, chce zasypać przepaść pomiędzy człowiekiem i zwierzęciem, a jednocześnie nalega na utrzymywanie podziału pomiędzy człowiekiem i naturą. Tak się nie da. Trzeba pytać co jest dobre, a nie co jest naturalne.

Nie mam jednoznacznie dobrych skojarzeń z naturą – nawet, jeśli w boleśnie uproszczony sposób rozumieć ją jako przyrodę niezmienioną przez kulturę i cywilizację. Szczerze, to taka natura mnie przeraża, przede wszystkim wtedy, kiedy działa harmonijnie. To jest harmonia przepełniona bólem, cierpieniem, krzywdą i trudem przetrwania. Faktycznie, niektóre krajobrazy przyrodnicze są miłe dla oka, ale to do momentu, kiedy się nie zacznie wnikać co tam się naprawdę dzieje. Wiem, że zwierzęta żyjące w takich warunkach odczuwają również przyjemność, zadowolenie i miewają dobre samopoczucie, ale to nie rozwiązuje problemu.

W popularnym serialu „Wychowane przez wilki”, będącym dystopiczną wizją przyszłości, androidy otrzymują misję zapewnienia przetrwania rasie ludzkiej na obcej, nieprzyjaznej planecie (Ziemia została zniszczona). By je ochronić uczą dzieci techniki zabijania – bo jedyne nieskażone pożywienie to żywe istoty. Kiedy jeden z chłopców, buntuje się, próbując szukać alternatywnych metod dietetycznych, pojawia się konkluzja, że empatia doprowadzi ludzi do zagłady. Czy etyka stoi w sprzeczności z instynktem przetrwania, zmysłem obronnym?

Istnieją takie wersje etyki, które wymagają bardzo daleko idących poświęceń. Ludzie oddają zdrowie i życie dla innych, ale nie tylko dla jednostek. Mogą się poświęcić powodowani chęcią uratowania zbiorowości ludzi, której osobiście nie znają, jak naród. Powodem autodestrukcyjnych zachowań mogą być takie fenomeny jak honor, wierność zasadom, poczucie obowiązku itd. W przypadku ochrony zwierząt jest odwrotnie – ich powszechne krzywdzenie okazuje się destrukcyjne dla ludzi. Przemysł mięsny i mleczny to jedne z bardziej negatywnych czynników, jakie współczesna nauka wskazuje analizując uwarunkowania kryzysu klimatycznego.

A jak pan postąpiłby, gdyby jedyną żywieniową opcją był wybór między skażoną roślinnością a nieskażonym mięsem? (swoją drogą ciekawe czy w kontekście rozmaitych dyskusji wokół glifostatu i tym podobnych dodatków prosto z serca od rolnika, weganie mają do czynienia z podobnym dylematem).

Odpowiem, kiedy będzie mi to groziło. Zwykle nie traktuję odżywiania się jako sposobu popełnienia samobójstwa lub odebrania sobie zdrowia.

Czy etyka nie jest zatem przywilejem współczesnej cywilizacji, wywalczonym za pomocą siekiery?

To przesada, że tylko za pomocą siekiery, ale ogólnie tak – dzisiejsze możliwości dokonywania wyborów etycznych to spadek po poprzednikach, którzy nie byli aniołami.

No dobrze, ale co by pan zrobił, gdyby wylądował z maczugą w środku dżungli pełnej drapieżników?

Umarłbym. Jeśli to jest pytanie o prawo do stosowania przemocy w samoobronie, to jak najbardziej sądzę, że możemy mieć takie prawo. Większość osób, do których trafię z moimi odpowiedziami, nie wyląduje jednak w dżungli z maczugą pośród drapieżników. Ich wybory etyczne dotyczą przeważnie prozaicznych sytuacji życiowych, choćby dotyczących żywienia, ubrania, higieny, rozrywki. W ten sposób pomagają tworzyć system skrajnej eksploatacji zwierząt lub utrudniają jego funkcjonowanie. Nagradzają swoimi pieniędzmi tę maszynerię krzywdzenia lub odmawiają nagradzania. Ta przerażająca orgia zła w postaci przemysłów wykorzystujących zwierzęta dla produktów zwierzęcych, podsyca się właśnie w ten sposób – mikronagrodami tak zwanych porządnych obywateli, z których zresztą znaczna część wzorowo reaguje na niesprawiedliwość wobec innych ludzi. Na dodatek te mikronagrody zwykle nie mają intencji krzywdzenia kogokolwiek, ale to niewiele zmienia, wciąż są paliwem systemowego zła.

Certyfikacja krzywdy 

Dlaczego konwertyci na wege, często szukają substytutów mięsa w formie i nomenklaturze? Te wszystkie kotlety sojowe, gulasze z ciecierzycy, czy steki z seitana…. Czy nie jest to rodzaj sublimacji jakiegoś popędu? To tak, jakby zamiast leczyć uzależnienie stosować leki sedatywne.

Rynek takich produktów systematycznie rośnie głównie ze względu na niewegan, którzy urozmaicają sobie nimi dietę. Nie jestem rzecznikiem prasowym wegan, więc wolałbym odpowiedzieć dlaczego ja sięgam po takie produkty – dla smaku, wygody, żeby pomagać biznesom, które je tworzą, no i z powodów społecznych. Wiadomo, że ludzie są zwierzętami, które się naśladują. Kiedy korzystam z takich produktów, to chcę, żeby się normalizowały, ponieważ może to być korzystne dla zwierząt. I dokładnie to się dzieje. Bardziej niż to, że weganie je czasem jadają, problematyczne jest to, że ktoś zaspokaja swoje popędy na oryginałach.

Jadł pan Beyond Burgera?

Tak, raz. Potem już nie miałem motywacji, żeby kupować. Ostatni raz jadłem burgera mięsnego w 1992 roku, więc dziś już takie smaki są dla mnie zbyt egzotyczne.

Jest pan zwolennikiem sztucznego mięsa?

Jestem zwolennikiem hodowli tkankowych i produkowania w ten sposób na szeroką skalę mięsa, które nigdy nie było zwierzęciem. Chciałbym, żeby jak najszybciej rozwiązano problemy etyczne, związane z biopsją komórek od żywych zwierząt i niewegańskimi pożywkami, dzięki którym mają rosnąć te komórki. Chciałbym też, żeby przeskalowanie tej technologii do rozmiarów przemysłowych nie powodowało wielkich problemów środowiskowych. Jestem też zwolennikiem szybkiego wprowadzania na rynek mleka, które nigdy nie było w wymionach krowy. Są już firmy, które produkują bezofiarny nabiał.

Mówiąc o mleku, które nigdy nie było w wymionach krowy i bezofiarnym nabiale, ma pan na myśli produkty pochodzenia roślinnego? 

Nie tylko. W tej chwili w różnych krajach funkcjonują już startupy zajmujące się nowymi technologiami wytwarzania krowiego mleka bez udziału zwierzęcia. Pojawiają się już gotowe wyroby, na przykład lody. Technologia wykorzystuje proces fermentacji drożdży, który odpowiednio przeprowadzony daje białka mleka krowiego, np. kazeinę. W ten sposób otrzymane białka miesza się z tłuszczami roślinnymi i innymi substancjami odżywczymi. Gotowy produkt jest nawet lepszy niż oryginał, bo – pomijając już oczywisty wątek etyczny – nie zawiera alergenów, takich jak laktoza.

Czy można uprawiać moralność gradualnie, czyli podobnie jak w prawie – złodziej to ktoś inny niż morderca; ekshibicjonista, jest mniej groźny niż chuligan bijący ludzi, etc. Przenosząc to na grunt relacji ze zwierzętami pozaludzkimi – nie jem mięsa, ale jem jajka; nie jem jajek, ale jem ser; jem ser, ale tylko kozi. Czy działanie etapami ma sens i czy można opracować etyczną mapę wtajemniczania w wege świat? Czy to jednak tak, jakby patologiczny mąż, katując żonę racjonalizował, że przecież dziś bił ją przy pomocy pałki bez metalowych ćwieków?

Analogii z gradualnym katowaniem żony lub pedofilią nie da się łatwo zastosować, bo status społeczny tego zła jest zupełnie inny niż w przypadku krzywdzenia zwierząt. Przemoc wobec kobiet i pedofilia są społecznie piętnowane i karalne. Krzywdzenie zwierząt jest częścią normy społecznej, jest nagradzane i penalizowane skrajnie wybiórczo. Można powiedzieć, że wspólnie decydujemy, który gradualizm akceptujemy. Inaczej mówiąc, stopień akceptacji gradualizmu świadczy o głębokości wykluczenia i opresji ofiary.

Z pewnością z punktu widzenia ofiary, niezależnie od tego, czy jest człowiekiem czy innym zwierzęciem, ma znaczenie dokuczliwość krzywdy. Kurze jajka oznaczone jako trójki wiążą się z torturą zwierząt i odbieraniem im życia, jajka zerówki głównie z problemem odbierania życia, więc istnieje między nimi niezaprzeczalna różnica. W ten sposób państwo certyfikuje różne stopnie krzywdy. Ta różnica miałaby decydujące znaczenie, gdybyśmy musieli jeść ptasie jajka. Mamy jednak wybór jedzenia zamiast jajek czegoś innego. W każdym podobnym przypadku mamy więc obowiązek podejrzliwości wobec gradualizmu. Nie ma co utwierdzać ludzi, że mają ograniczony wybór, jeśli mają większy.

Ogólnie można powiedzieć, że nie da się „uprawiać moralności” inaczej niż gradualnie. Nie da się żyć bezkosztowo. Nie wszystko da się uchwycić w twarde zasady, wiele zależy od kontekstu. Dla mnie weganizm to rozsądne minimum przyzwoitości. Nie jest doskonały, ale jeśli się ustali ze sobą, że poniżej tego progu wstyd schodzić, zawsze można starać się zrobić więcej dobrego.

Jeśli mielibyśmy nakreślić schemat piekła zwierząt w kontekście produktów dostępnych w sklepach – co jest największym problemem, a co najmniejszym, schodząc po piętrach?

Ciężko się dokonuje takich porównań i robię to niechętnie. Porównywanie cierpienia to karkołomny pomysł. Przemysł mleczarski to bardzo śmiercionośne przedsięwzięcie, dla mnie osobiście jest obrzydliwszy niż mięsny. Wykorzystuje zwierzę za życia, dopóki ciało daje radę być efektywne i dostarczać dostatecznie dużo laktacji, żeby starczyło na każdy bobek bitej śmietany na gofrze, a potem zabija, wcześniej jeszcze zabijając dzieci zwierzęcia, dla których to mleko było przeznaczone. Nie wiem, jak można coś takiego wspierać.

PodcastBlogPL · Róża – Mleko

Czy weganizm to tylko postawa kulinarna, czy raczej generalny imperatyw, czy można kogoś nazwać weganinem, jeśli ma na koncie grzech domestykacji albo uwielbia jazdę konną?

Najważniejsza część definicji weganizmu mówi, że to sposób życia, który „dąży do wykluczenia – na ile to możliwe i wykonalne – wszystkich form eksploatacji i okrucieństwa wobec zwierząt pozaludzkich dokonywanych dla potrzeb żywienia, ubrania lub jakichkolwiek innych. W dziedzinie żywienia oznacza praktykę niekorzystania z produktów pochodzących całkowicie lub częściowo od zwierząt”. Jeśli więc uznamy, że udomowienie i jazda konna krzywdzą zwierzęta, to weganie nie powinni do tego przykładać ręki. W przypadku udomowienia wciąż się waham, chociaż z czasem widzę coraz wyraźniej ile powoduje problemów. Co do jazdy konnej, odpowiem Gombrowiczem, cytat prawie dokładny:

„Człowiek na koniu jest dziwactwem, śmiesznością i obrazą estetyki. Jest równie dziwaczny jak szczur na kogucie, kura na wielbłądzie, małpa na krowie, pies na bawole”.

Nie jeździłem i nie jeżdżę konno.

Zbrodnia grzybobrania

A może nie ma wyjścia, złotego środka, każdy jest uwikłany, kwestia tylko większej lub mniejszej świadomości jak bardzo? Bo czy na przykład spacer po lesie i zbieranie grzybów to już pogwałcenie natury? 

Oczywiście, że wszyscy jesteśmy uwikłani. Nie da się żyć w ogóle nie szkodząc, przecież to truizm. Nie chodzi tu tylko o gwałcenie natury, to raczej zasada ogólna, bo nie da się również nie przyczyniać do krzywdy innych ludzi. Można natomiast ograniczać negatywne efekty własnego życia. A jeśli chodzi o spacery po lesie, to ja się wzdragam, jak ktoś mówi o prawie ludzi do lasu. Zwierzęta mieszkające w lesie mają wielkie szczęście, że ludzie nie chcą z tego prawa masowo korzystać. Gdyby grzybobranie było masowe, byłoby zbrodnią. Wydaje mi się, że zamiast podkreślać, że las się nam należy, bo robi nam dobrze, powinniśmy promować wzór człowieka, który dobrowolnie bywa w lesie sporadycznie, rozumiejąc, że to rzadki przywilej.

Weźmy pana książkę „Dziękuję za świńskie oczy” – nie widziałem na niej informacji, że została wydrukowana w zakładach z certyfikatem FWC (Forest Stewardship Council)?

Ja też nie widziałem. Trzeba o to zapytać wydawnictwo.

Skoro przy książkach jesteśmy – kultura jest przepełniona złem?

Tak, kultura jest przepełniona złem. To bardzo dobre medium zła.

Jaki byłby wykaz lektur dla weganina? I filmów? Powinien powstać osobny kanon? Przecież od dziecka uczy się, że zjadanie mięsa jest normą – nie jest to w żadnym wypadku zagadnienie etyczne – cała wielka literatura, nauka, edukacja jest z tego utkana – największe dzieła literackie, filmowe, a pewnie i muzyczne. Wyobraża pan sobie akcję czyszczenia tych wątków w lekturach czy kinowych szlagierach, gdzie zamiast suto zastawionych mięsiwem stołów, pojawiłyby się sałatki i humus. Z biegiem czasu czeka nas dietetyczna denazyfikacja w kulturze i religii? 

To prawda, że ślady różnych szowinizmów są rozsiane po dziełach kultury. Problem z szowinizmem gatunkowym jest taki, że nie został on dostatecznie mocno napiętnowany, więc te stoły ze zwłokami i tysiące innych podobnych koszmarków gładko wpisują się w normę społeczną. Jeśli ludzie zechcą to zmienić, to w przyszłości, kiedy będą korzystać z takich dzieł kultury, pewnie będą opatrywać je komentarzem, czytać i oglądać krytycznie, a część wywalą na śmietnik i przestaną uważać za wartościowe dzieła. Czyli zrobią to, co dziś już potrafią robić z kulturą, będącą nośnikiem seksizmu, rasizmu, antysemityzmu i tak dalej.

Moja etyka jest lepsza niż twoja

Czy osoby wierzące powinny prowadzić krzywdzące badania naukowe – czy to się wyklucza?

Nie jestem specjalistą od bogów, ale większość znanych mi religii nie zakazuje krzywdzenia zwierząt w ramach badań naukowych. Dominujące dziś religie stanowią marne narzędzie pomocy zwierzętom.

I analogicznie czy osoby mięsożerne powinny wypowiadać się w obszarze etyki?

Każdy może wypowiadać się o etyce i każdy ma swoją moralność. Nie ma jednej etyki. Jest etyka weganizmu i etyka szowinizmu gatunkowego lub choćby ludobójstwa. Etyka to namysł nad tym, co jest dobre, a co złe w sensie moralnym. Efektem tego namysłu mogą być skrajnie różne projekty. Moralność natomiast to pewien zestaw wartości, który realizuje się w życiu. Dla jednego wartością jest uważność na krzywdę zwierząt, dla drugiego oczyszczenie populacji z jakiejś grupy ludzi. Nie wierzę w istnienie wzoru prawidłowej etyki, przekazanego nam na jakichś kamiennych tablicach przez wyższą instancję lub zawartego w tak zwanym prawie naturalnym, w sercu, gdziekolwiek. Nie ma żadnego obiektywnie prawidłowego wzoru, który po prostu trzeba odkryć i już. W komplecie z tym, co powiedziałem przed chwilą, jest koniecznie jeszcze jeden drobiazg: nie musi to prowadzić do relatywizmu, rozumianego jako jednakowe wartościowanie wszystkich projektów etycznych i form moralności. Jestem przeciwieństwem relatywisty, jestem weganinem. Uważam moją etykę za dobrą i umiem powiedzieć dlaczego.

Ruchy wyzwoleńcze z reguły miały dwa kierunki – umiarkowany i ortodoksyjny. Dzięki temu jeden przebijał się do mainstreamu z pokojowym przekazem, drugi siał strach i wywierał presję na organy polityczne (prawa mniejszości, prawa rasowe) – czy wege-ewolucji potrzebny jest również odłam rewolucyjny, taka wersja WEGE Ordo Iuris?

Jeśli postępowy ruch społeczny zaczyna przypominać Ordo Iuris, to przestaje być postępowy. Rozróżnienie na bezprzemocowy umiar i siejący postrach radykalizm jest bardzo byle jakie. Umiar bywa przemocą, jeśli jest niewykorzystaniem możliwości, jakie daje radykalizm. A radykalizm może łączyć się z niechęcią do przemocy, być realistyczny, rozsądny i atrakcyjny dla wielu. Ruch prozwierzęcy z pewnością powinien pielęgnować taki radykalizm. Mądry ruch społeczny unika automatyzmu i umie stosować różne strategie, jeśli sytuacja tego wymaga.

Odwyk od mięsa

 Wystąpiłby pan w reklamie produktu oduczającego od mięsa? Takiej pastylki po połknięciu której, budzisz się i już nie masz skłonności do mięsoholizmu. Zyskujesz świadomość i brak atawistycznych ciągot ku tej formie żywienia.

Nie. Miałbym wątpliwości, czy twórcy tego specyfiku rozumieją przypadłość, z którą chcą się zmierzyć. Nie chciałbym zostać twarzą pseudomedycyny. Jedzenie mięsa jest tylko jednym z wielu objawów znacznie bardziej podstawowego problemu. Być może najbardziej rzucającym się w oczy, ale obawiam się, że ta jego właściwość jest jedną z przyczyn naszego niepowodzenia w rozwiązaniu tego problemu. Objawów jest bardzo wiele: korzystanie z różnych produktów zwierzęcych, rozrywka kosztem zwierząt, wykorzystywanie ich dla potrzeb nauki, niszczenie ich siedlisk, odbieranie im życia w ramach polowań, niezrozumienie ich natury i lekceważenie ich potrzeb nawet w najbliższych relacjach w przypadku tak zwanych zwierząt towarzyszących, zawłaszczenie miast przez ludzi, chociaż z natury rzeczy są wielogatunkowe, długo można by wymieniać.

A co zatem jest prawdziwym problemem?

Nie wiem czy umiem precyzyjnie odpowiedzieć na to pytanie, ale to jest ten sam problem, który powoduje traktowanie innych ludzi jak przedmioty, narzędzia lub towar. Nie ma osobnego problemu krzywdzącego traktowania innych zwierząt przez ludzi, jest wspólny problem krzywdzącego traktowania innego. Zresztą, kiedy mnie pytają, czy wystąpiłbym w reklamie specyfiku zwalczającego skłonności do kapitalizmu, odpowiadam podobnie. Kapitalizm to objaw, innymi są pozostałe zrealizowane systemy gospodarcze. Zwierzęta są zresztą ofiarami ich wszystkich. Trzeba być optymistą, żeby być antykapitalistą. I tylko optymiści mogą wierzyć, że problematyczne atawizmy wiążą się wyłącznie lub głównie z mięsem.

PodcastBlogPL · Róża Mięso

Czy kwestia konsumpcji produktów zwierzęcych ma znamiona nie tyle nawyku, co uzależnienia?

Bez wątpienia jesteśmy systemowo uzależnieni od masowej eksploatacji zwierząt. Panuje totalna niemoc polityczna w zwalczaniu tego uzależnienia, które w oczywisty sposób prowadzi do globalnej katastrofy. Nie widzę prowegańskiej polityki rozwoju, nie widzę państwa, które rozumie, że jego obowiązkiem jest wspierać rolników, żeby chcieli odejść od wykorzystywania zwierząt, promować roślinny biznes, edukować, pomagać ludziom w lepszych wyborach. Państwo ma wiele narzędzi dobroczynności, ale ich nie używa. Nie mówię tu tylko o polskim państwie. To jest polityczne, ekonomiczne i ideologiczne uzależnienie od masowej eksploatacji zwierząt.

Owszem, poszczególni ludzie bywają niewolnikami swoich nawyków, przyzwyczajeń, tradycji. Smakuje im wygoda i nie lubią zmiany. W kontekście eksploatacji zwierząt większość leci przez życie na autopilocie, posłusznie i zgodnie z programem. Dlatego nie będzie wyzwolenia zwierząt bez wyzwolenia ludzi.

Przypis

Gombrowicz o jeździe na koniu: „Dziś po śniadaniu dyskusja, wywołana moją tezą, że człowiek na koniu jest dziwactwem, śmiesznością i obrazą estetyki. Tłumaczyłem, że zwierzę nie rodzi się po to aby dźwigać na sobie inne zwierzę. Człowiek na koniu jest równie dziwaczny, jak szczur na kogucie, kura na wielbłądzie, małpa na krowie, pies na bawole. Człowiek na koniu to skandal, zakłócenie naturalnego porządku, gwałcąca sztuczność, dysonans, brzydota”. (W. Gombrowicz, „Dziennik 1957-1961”)

Dariusz Gzyra

Działacz społeczny, publicysta, prowadzi zajęcia na Wydziale „Artes Liberales” Uniwersytetu Warszawskiego na kierunku antropozoologia, a także na Uniwersytecie Jagiellońskim. Zajmuje się kwestiami etycznymi związanymi z relacjami człowieka z innymi zwierzętami oraz estetyką. W 2018 roku ukazała się jego książka „Dziękuję za świńskie oczy. Jak krzywdzimy zwierzęta” (Wydawnictwo Krytyka Polityczna), dzięki której w tym samym roku został zgłoszony do nagrody Paszporty POLITYKI. Jest także autorem licznych artykułów w recenzowanych monografiach oraz czasopismach naukowych, regularnie uczestniczy w konferencjach krajowych i międzynarodowych.

Jest członkiem Polskiego Towarzystwa Etycznego Pełni także rolę redaktora naukowego działu etyka praw zwierząt interdyscyplinarnego rocznika naukowego „Zoophilologica. Polish Journal of Animal Studies”. Od roku 2014 jest członkiem Laboratorium Animal Studies – Trzecia Kultura (LAS-TK) przy Wydziale Filologicznym Uniwersytetu Śląskiego. Od 1999 roku jest weganinem.

Artykuł Weganizm. Rozsądne minimum przyzwoitości? pochodzi z serwisu Podcast Blog.

Intelektualny nawis nie przeszkadzał RATM w paleniu amerykańskiej flagi, maszerowaniu w protestach ulicznych, zeznawaniu przez Komisją Praw Człowieka i… wydawaniu płyt w gigantycznej wytwórni Epic Records. Tej samej, która sprzedała miliony krążków “Thrillera” Michaela Jacksona. 

RATM nie widzą także sprzeczności w serwowaniu biletów na koncerty za kilkaset dolarów / złotych. Muzyka o wykluczonych do posłuchania dla uprzywilejowanych? 

Czy w dzisiejszym zglobalizowanym świecie jest miejsce na bunt? Czy też wszyscy jesteśmy uwikłani? A może da się być trybunem ludu jeżdżącym po świecie w złotym meleksie? Czy RATM stał się maszyną? Na razie bunt widać w twittach, które rozsypały się po internecie, wylewając żale z powodu za drogich wejściówek. Widać też bunt ze strony natury, która zaserwowała nam wirusa zwierzęcego pochodzenia siejącego postrach w Chinach, Włoszech i zbliżającego się coraz bardziej do Polski. Bunt zwierząt przeciwko ludzkiej maszynie? Posłuchajcie naszych refleksji na temat powyższego. Tym razem w składzie: Mały, Majk, Mazur.

Zagadnienia poruszane w odcinku:

Rage Against The Machine

I don’t like Mondays

Sunday Bloody Sunday

Gimme Hope Jo’anna 

Artykuł Bunt natury + Widmo Koronawirusa pochodzi z serwisu Podcast Blog.

Pojęcia / zagadnienia, które pojawiają się w odcinku:

Prekariat
Salariat
Efekt Veblena
Pułapka maltuzjańska
Millenialsi w USA
Dysproporcje klasowe u UK
Tulipomania
Diablo Auction House

Artykuł Prekariusze wszystkich krajów… pochodzi z serwisu Podcast Blog.

Naszym gościem był:

Michał Huczek

Dziennikarz, copywriter i pasjonat treningu siłowego. Z wykształcenia filozof.

Na swoim autorskim kanale YouTube „Domownia” dzieli się swoją wizją trenowania bez chodzenia na siłownię.

Zawodnik sportów sylwetkowych, startujący w międzynarodowych konkursach Pure Elite.

Aktualnie pracuje nad opowieścią o Złotej Erze polskiej kulturystyki.

Zagadnienia i postaci przywoływane w odcinku:

https://pl.m.wikipedia.org/wiki/Eugen_Sandow

https://en.m.wikipedia.org/wiki/Charles_Atlas

https://pl.m.wikipedia.org/wiki/Franco_Columbu

https://pl.m.wikipedia.org/wiki/Frank_Zane

https://pl.m.wikipedia.org/wiki/Chada

https://pl.m.wikipedia.org/wiki/Lee_Haney

https://en.m.wikipedia.org/wiki/Tom_Platz

https://pl.m.wikipedia.org/wiki/Larry_Scott

https://pl.m.wikipedia.org/wiki/Steve_Reeves

https://en.m.wikipedia.org/wiki/Dorian_Yates

https://zdrowie.wprost.pl/odzywianie/diety/10158417/10-najbardziej-zaskakujacych-faktow-o-sushi.html

https://lubimyczytac.pl/ksiazka/23081/kamien-na-kamieniu

https://pl.m.wikipedia.org/wiki/Doryforos

https://pl.m.wikipedia.org/wiki/Wenus_z_Willendorfu

Artykuł Boże ciało, ludzki fetysz. Rozmowa z Michałem Huczkiem pochodzi z serwisu Podcast Blog.

O Tyrmandzie, Bartoszewskim, Kossak-Szczuckiej, Bratnym, falandyzacji prawa, przedwojennej Polsce, powojennej Polsce, więziennictwie, Krytyce Politycznej, lewicy, lobby LGBT, Bratnym, klubie Utopia, Poli Raksie, filmach Patryka Vegi, Jeanie Genecie, roli u Jana Klaty…

Moglibyśmy tak długo. Ale lepiej posłuchać. Dwugodzinna rozmowa z Jerzym Nasierowskim.

Naszym gościem był:

Jerzy Nasierowski (opis za stroną ha!art)

(urodzony 27 maja 1933, w Grochach) aktor i pisarz. Absolwent Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Warszawie. Występował w latach 1957-59 w Teatrze Powszechnym w Warszawie, w latach 1959-62 w warszawskim Teatrze Narodowym. Występował w rolach filmowych, m.in. w filmie “Zamach”, “Godzina pąsowej róży”, “Ranny w lesie”.

W 1973 r. został skazany na 25 lat więzienia za współudział w zabójstwie popełnionym przez jego młodego kochanka. Proces Nasierowskiego był jednym z najgłośniejszych w Polsce lat 70. Na podstawie własnych przeżyć, w czasie odbywania kary, napisał powieść “Zbrodnia i…”, wydaną w 1988 r. Do przedterminowego uwolnienia aktora przyczyniło się osobiste wstawiennictwo Romana Bratnego, który stał się mecenasem książki Nasierowskiego i do której napisał przedmowę. Bratny m.in. bazując na przeżyciach Nasierowskiego napisał swoją książkę z 1983 r.: “Rok w trumnie”. Jerzy Urban określił Nasierowskiego “pierwszym pedałem III Rzeczpospolitej”.

Po 1990 r. Nasierowski występował w epizodycznych rolach, m.in. w filmach: “Pora na czarownice”, “Moja Angelika”, “Chłopaki nie płaczą”, “Suplement” oraz w Teatrze im. Solskiego w Tarnowie. Na portalu internetowym Gaylife.pl publikował powieść w odcinkach: “Ten pedalski PRL w/g Nasierowskiego”. W początkowym okresie swojej twórczości literackiej posługiwał się pseudonimem: “Jerzy Trębicki”.

W sobotę, 30.11.2019, w Nowym Teatrze, odbędzie się premiera spektaklu “Matka Joanna od Aniołów, w reż. Jana Klaty, w którym w rolę kardynała wciela się Jerzy Nasierowski. Bilety na spektakle aż do lutego są wyprzedane.

Terminy, nazwiska i zagadnienia poruszane w odcinku:

Kossak Szczucka

Piotr Marecki

Barbara Wachowicz

Leopold Tyrmand

Tadeusz Trębicki

Jacek Wasielewski

Roman Bratny

Sergiusz Piasecki

Jerzy Toeplitz

Janusz Atlas

BZ – bezet to były ziemianin; słowo używane nieco żartobliwie lub pogardliwie w Polsce powojennej, po reformie rolnej i pozbawieniu dawnych właścicieli majątków i domów

Audiobook “Gejerel”

Issei Sagawa

Pola Raksa

Lech Falandysz

Magnesia

Michał Herer

Nana

Artykuł N jak Nasierowski pochodzi z serwisu Podcast Blog.

W pewnym momencie trafiłem do prywatnego detektywa, byłego pracownika CBOŚ, który powiedział, że tak niesamowitej sprawy w swojej karierze nie miał.

Jeśli jeszcze nie mieliście okazji – koniecznie przesłuchajcie dwa pierwsze odcinki przed naduszeniem “play”.

Później natomiast, sprawdźcie co opowiadał nam Mirosław Wlekły o kulisach realizacji i pracy nad tym wyjątkowym reportażem śledczym. Poza “Śledztwem Pisma“, debatujemy także o rozwoju gatunku jakim jest podcast śledczy w Polsce, planach na kolejne projekty audio oraz szerzej podscenie.

Dowiecie się też ilu Niemców strącił Tony Halik…

Naszym gościem był:

Mirosław Wlekły

Reporter „Dużego Formatu”, absolwent Uniwersytetu Wrocławskiego i Polskiej Szkoły Reportażu, członek stowarzyszenia reporterów “Rekolektyw”.

Autor książek:
„All inclusive. Raj, w którym seks jest bogiem” (Agora 2015)
“Tu byłem. Tony Halik” (Agora 2017)
“Raban! O Kościele nie z tej ziemi” (Agora 2019)
“Gareth Jones. Człowiek, który wiedział za dużo” (Znak 2019)

Publikował też w antologiach („Grzech jest kobietą”, „NieObcy”, „Obrażenia. Pobici z Polską”) oraz w prasie zagranicznej (m.in. w Portugalii, Niemczech i Angoli).

Jest współautorem reportaży, na podstawie których powstały spektakle teatralne: „Listy na wolność” (Teatr Nowy w Poznaniu), „Swarka” (Teatr Polski w Bydgoszczy”), “Bóg w dom” (Teatr Polski w Bydgoszczy) i “Lwów nie oddamy” (Teatr im. Wandy Siemaszkowej w Rzeszowie).

Aktualnie przygotowuje kolejny spektakl non-fiction w Teatrze im. Juliusza Słowackiego w Krakowie (premiera: kwiecień 2020).

Zdobywca Nagrody Magellana w kategorii “książka reportażowa” (za “Tu byłem. Tony Halik”).

Nominowany do Nagrody im. Beaty Pawlak (za “All inclusive. Raj, w którym seks jest bogiem”).

Trzykrotnie nominowany do nagród Newsweeka im. Teresy Torańskiej (za reportaże: “Zabawa w króla ciszy”, “Swarka” i “Niewolnicy z bananowej republiki”).

Poruszane wątki:

Śledztwo Pisma

Transfer w reż. Jana Klaty

Binge-watching

Tu byłem. Tony Halik

Artykuł Ksiądz i tłuczek do mięsa pochodzi z serwisu Podcast Blog.

O komiksie z innej pułki, alternatywnym, niezależnym i reagującym na społeczne i polityczne pulsowania rozmawiamy z Michałem Chudolińskim, socjologiem, krytykiem komiksowym i filmowym. Nie mogło się też obejść bez recenzowania dzieła Todda Phillipsa z wybitną kreacją Joaquina Phoenixa w roli popkultorowego socjopaty.

Naszym gościem był:

Michał Chudoliński

Wykładowca Collegium Civitas (Mitologia Batmana a kryminologia, Kanon komiksowy, Dziennikarstwo komiksowe). Ekspert oceny scenariuszy w Polskim Instytucie Sztuki Filmowej (mikrobudżety) oraz w TVP. Doktorant SNS IFiS PAN.

Przez lata związany z „Magazynem Miłośników Komiksu KZ” jako redaktor naczelny. Pomysłodawca i redaktor prowadzący bloga „Gotham w deszczu”. Realizował projekt „O popkulturze na serio” dla Centrum Kultury w Żyrardowie. Współpracował z „Polityką”, „2+3D”, „Nową Fantastyką”, „Czasem Fantastyki”, Polskim Radiem oraz magazynem „Charaktery”. Pełnił funkcję kuratora Sekcji Mitów Popkultury na festiwalu filmów dokumentalnych DOCS AGAINSTGRAVITY FILM FESTIVAL (wcześniej PLANETE+ DOC FILM FESTIVAL). Pisał dla amerykańskiego pisma „Back Issue” publikowanego przez wydawnictwo TwoMorrrows Publishing (nagroda Eisnera za 2019 rok w kategorii najlepsze dziennikarstwo komiksowe) oraz dla „The Comics Journal”.

Ważne linki:

gothamwdeszczu.com.pl/blog/joker-2019-recenzja-filmu-spoilers/

facebook.com/GothamWDeszczu/ 

Artykuł Trochę inny Batman pochodzi z serwisu Podcast Blog.

Przeskocz do: 19:14
Discopolowe jamowanie

Przeskocz do: 30:56
Terapia grupowa Nicka Cave’a

Przeskocz do: 58:45
Spotify nie traktuje podcasterów jak artystów?

Naszym gościem była:

Marta Niemira
założycielka SŁUCHAM, pierwszej polskiej agencji specjalizującej się w marketingu z wykorzystaniem podcastów oraz obsłudze managerskiej ich twórców. Blisko 10 lat spędziła pracując w agencjach takich jak TalentMedia, Grey Group czy Lubię to – linked by Isobar, realizując projekty z zakresu digital, social media czy współpracy z influencerami.

Zagadnienia poruszane w odcinku:

Kominek i jego wywiady na YouTube

Photo by Tom Rogerson

Artykuł Przytulanki z Nickiem Cave’m (rozmowa z Martą Niemirą) pochodzi z serwisu Podcast Blog.

Przeskocz do: 10:54
Czy powinniśmy mieć dostęp do bezcennych zabytków i rezerwatów przyrody?

Przeskocz do: 19:09
Czym jest turystyka?

Przeskocz do: 26:55
Folklor na zamówienie

Przeskocz do: 29:52
Wolontariat turystyczny to ZUO

Przeskocz do: 39:29
Wejdę na Everest, ja nie wejdę?

Przeskocz do: 54:54
Kraków – eksterminacja bezdomnych w imię mamony z turystyki

Przeskocz do: 01:01:30
Islandzkie anegdoty

Terminy i zagadnienia poruszane w odcinku:

Niebezpieczne fale

Syndrom paryski

Masaje i turystyczny spektakl tradycji

Orphanage business

Kolejki na Everest

Balseiras

Artykuł Po co komu wakacje? pochodzi z serwisu Podcast Blog.

Szczera rozmowa z Pawłem Sito o aktualnym stanie i przyszłości audycji internetowych, a także o branżowych złudzeniach im towarzyszącym. Paweł jest osobą, która współtworzyła kulturę audio w Polsce. Już w latach 80. współpracował z Polskim Radiem, następnie pełnił m.in. funkcję dyrektora programowego Radiostacji, redaktora naczelnego Radia Bis, a w latach 2012 – 2016 prowadził autorskie audycje w Tok FM. I wiecie co? Nadal ma apetyt na radio i to radio, które zaprzęgnie na swoje usługi machine learning. Posłuchajcie jakie są jego plany oraz co sądzi na temat kondycji rodzimej podsfery.

Uwaga! Jest też coś dla epigonów – nie zabrakło bowiem melancholijnych wątków związanych z (jakżeby inaczej) Radiostacją.

Przeskocz do: 07:26
Personalizacja w radiu

Przeskocz do: 09:00
Bańka filtrująca

Przeskocz do: 21:50
Dlaczego to się nazywa podcast?

Przeskocz do: 19:40
Podróż odbytu

Przeskocz do: 26:39
Oto jak się prezentują nasze podcasty…

Przeskocz do: 36:13
Pan Marcin

Przeskocz do: 38:15
Google szansą dla podcastów

Przeskocz do: 41:42
Radio – obraz dla niewidomego

Przeskocz do: 45:04
Czekamy na polski SERIAL

Przeskocz do: 47:40
Radio satelitarne

Przeskocz do: 48:26
Dwa braty, audio reality show

Przeskocz do: 54:07
Onet, czyli „prowadzący tych podcastów”

Przeskocz do: 55:40
Reo.pl

Przeskocz do: 55:40
Audio-boty

Naszym gościem był:

Paweł Sito

Terminy i zagadnienia poruszane w odcinku:

Squid

Google i podcasty w wynikach wyszukiwania

Dwa Braty

Howard Stern

Artykuł Podcasty: podróż do odbytu… Rozmowa z Pawłem Sito pochodzi z serwisu Podcast Blog.

Dlaczego zamiast siły argumentów niektórzy używają argumentu siły i gdzie kończy się granica konformizmu. Co to jest wojna kulturowa i czy istnieje jedna wykładnia obyczajowa? Na te trudne tematy próbowaliśmy rozmawiać bez rozlewu krwi, choć nie było to łatwe… Jako bonus podjęliśmy wątek sytuacji geopolitycznej, napięć na linii USA-Chiny i co z tego może wynikać dla Polski. Czy mityczne Stany Zjednoczone, kolebka demokracji i wolności nie są zwyczajnym hochsztaplerem od lat uprawiającym politykę krwawych konfrontacji?

Przeskocz do: 23:13
Wojna kulturowa

Przeskocz do: 34:16
WaginoMaryjki

Przeskocz do: 47:50
Co by było, gdyby Zachód nie zdominował światowej kultury

Przeskocz do: 50:10
Alternatywa dla demokracji i nowa wojna?

Terminy i zagadnienia poruszane w odcinku:

Sprawa Drąsiusa Kedysa
Seria na YT – What if…
Protesty na film “Ostatnie Kuszenie Chrystusa”

Photo by Paweł Czerwiński on Unsplash

Artykuł Polska Tęczowa czy Białostocka? pochodzi z serwisu Podcast Blog.

Na te i wiele innych pytań próbujemy odpowiedzieć w kolejnym odcinku “Interpretacji Dowolnych”, w którym naszym gościem jest Paweł Sieczkiewicz właściciel telemedico, prawdopodobnie największej wielojęzykowej e-przychodni w Europie.

Przeskocz do: 08:10
Pochówki antywampiryczne

Przeskocz do: 12:40
Czym jest triage?

Przeskocz do: 25:25
Fraudy w medycynie?

Przeskocz do: 34:29
Nieżywi lekarze wystawiają recepty

Przeskocz do: 35:20
Badanie przez internet

Przeskocz do: 45:25
Czy sztuczna inteligencja będzie nas leczyć?

Naszym gościem był:

Paweł Sieczkiewicz

Jako nastolatek zaczął programować projekty na zlecenie, potem pracował jako PM, następnie założył firmę programistyczną, i wreszcie stał się szefem Telemedico. Wyrzucono go z Politechniki Warszawskiej, za to na Kozminie wręczyli nagrodę. Wpisali go dwa razy na listę “Forbes 30”. Poza leczeniem jest wyspecjalizowany także w kaleczeniu… Stoczył kilkadziesiąt walk w kickboxingu i pokrewnych konfrontacjach, co przyniosło mu tytuły mistrza Polski.

Artykuł Medycyna przyszłości pochodzi z serwisu Podcast Blog.

Jak będzie wyglądał gaming w bliskiej i dalszej przyszłości? Czy są tylko dwie drogi – prostych cyfrowych produktów schlebiających najbardziej prymarnym potrzebom (free to play) i na drugim biegunie wycyzelowanych długoletnich produkcji z wielomilionowymi budżetami (Cyberpunk 2077). Posłuchajcie naszej rozmowy. 

Naszym gościem był:

Do rozmowy o rynku gier i reklamy, zmieniającej się specyfice konsumentów zaprosiliśmy Łukasza Turkowskiego, będącego aktywnym członkiem branży marketingowej od 2012 roku. Wcześniej związany z agencją reklamową DDB&tribal i domem mediowym OMD, gdzie odpowiadał za digital marketing, strategie mediowe, zakup i planowanie mediów, e-commerce i technologie. Obecnie rozwija pierwszą w Polsce agencję marketingu gamingowego – gdzie gry i kultura gier jest nośnikiem komunikacji dla marek. Popularyzator esportu.

Terminy i zagadnienia poruszane w odcinku:

Cyberpunk 2077
Google Stadia
Apple Arcade
Puszcza Białowieska w Minecraft

Zdjęcie w headerze: Pawel Kadysz / Unsplash

Artykuł Gra: Jak upolować lwa w Cannes? pochodzi z serwisu Podcast Blog.

Naszym gościem jest znów Krzysztof Grabań, redaktor naczelny magazynu Hiro. Rozmawiamy o sex strajku postulowanym przez przeciwniczki zaostrzenia przepisów aborcyjnych w USA. Rozważamy sens takiej dyskusji w gronie czterech facetów. Dochodzimy więc do tematu legalizacji związków jednopłciowych na Tajwanie. I badamy postęp tego zjawiska w Polsce i na Świecie.

Przeskocz do: 01:50
Aborcja w USA: Heartbeat Bill

Przeskocz do: 03:03
Alyssa Milano

Przeskocz do: 13:59
Seks strajk

Przeskocz do: 26:19
Legalizacja związków homoseksualnych

Naszym gościem był:

Terminy i zagadnienia poruszane w odcinku:

Seks strajk

Legalizacja związków jednopłciowych na Tajwanie

Artykuł Seks Strajk pochodzi z serwisu Podcast Blog.

Chady, Stacy, normiki. To wszystko pojęcia ze słownika inceli. Ludzi, którzy pozostają w niedobrowolnym celibacie. Internet dał im miejsce do budowania społeczności i wymiany doświadczeń. Ale też często eskalowania toksycznych zachowań i debatowania nad zemstą jaką planują wobec tych, którzy się do ich grupy nie zaliczają.

Przeskocz do: 00:18
Kinsey Wolanski na murawie finału Ligi Mistrzów

Przeskocz do: 02:43
Gołe baby w prasie brukowej na świecie

Przeskocz do: 18:10
Incele

Przeskocz do: 21:40
Projekt Klaudiusz

Terminy i zagadnienia poruszane w odcinku:

Największe forum inceli (anglojęzyczne)

Projekt Klaudiusz

Elliot Rodger

Tekst Pawła Tkaczyka:

Artykuł Incele. Rewolucja odrzuconych pochodzi z serwisu Podcast Blog.

Rozmawiamy o końcu mediów drukowanych, które pozostaną chyba tylko bastionem ekscentryków, epigonów i kolekcjonerów. Zamiast dzienników i tygodników, kwartalniki i roczniki. Zamiast magazynów, artbooki.

A może by tak stworzyć typ prasy utylitarnej, która poza informowaniem realizuje inne potrzeby, na przykład można ją zjeść lub napalić nią w kominku (eco friendly media)? Nad tym zastanawiamy się wspólnie Krzysztofem Grabaniem, twórcą i redaktorem naczelnym HIRO.

Przeskocz do: 04:16
Fenomen gazetek porno

Przeskocz do: 7:40
Dlaczego przetrwają tylko paznokcie i wojsko

Przeskocz do: 14:49
Casus Secret Service

Przeskocz do: 24:00
Prasa eko – czyli o paleniu w kominku

Przeskocz do: 34:31
Świat Poczty Polskiej

Przeskocz do: 40:05
Moda na kasety magnetofonowe

Naszym gościem był:

Krzysztof Grabań

Terminy i zagadnienia poruszane w odcinku:

Power Fantasy

Crowdfunding

Pellet

Brick and Mortat

Epigonizm

Artykuł Prasa do palenia w kominku pochodzi z serwisu Podcast Blog.

Przeskocz do: 01:25
Polska wytatuowana

Przeskocz do: 47:00
Reklama Volvo Polska vs Świat

Przeskocz do: 58:15
Facebook blokuje prawicowe organizacje

Przeskocz do: 01:14:40
Wystawy Natalii LL i Katarzyny Kozyry w Muzeum Narodowym

Naszym gościem był:

Dominik Mądrachowski

Konferansjer i koordynator organizacyjny Warsaw Tattoo Convention. Prowadzący Tattoo Konwent. Hobbysta, zajawkowicz, który znalazł swoje miejsce w świecie tatuażu.

Terminy i zagadnienia poruszane w odcinku:

Reklama Volvo Polska vs Świat

“Prawicowe” ugrupowania blokowane na Facebooku

Muzeum Narodowe przywraca kontrowersyjne wystawy

Artykuł Cenzura skóry pochodzi z serwisu Podcast Blog.

Będzie chłosta! Nadstawcie odbiorniki.

Przeskocz do: 02:43
O co chodzi z tym retro…

Przeskocz do: 22:40
Glupiowyszło – dziecko Taco Hemingway’a

Przeskocz do: 28:30
Little Big – rosyjski Die Antwoord?

Przeskocz do: 33:26
Stachursky to Sztaudynger naszych czasów.

Terminy i zagadnienia poruszane w odcinku:

Retro h

Retrofuturyzm

Noir

Retro Noir

Synkretyzm

Kontaminacja

Skeumorfizm

Vaporwave

Vintage

Tech Noir

Naszym gościem był:

BARTEK LUZAK
W przeszłości basista łódzkiego zespołu Kind Off. Autor tekstów współpracujący z duetem producenckim d_light (Łukasz „Rogini” Robakiewicz/ Artur „Leshy” Lesiak). Jego teksty interpretowali między innymi: Tomasz Gębarowski, Mery Spolsky, ANGIE (Angelika Kłaczyńska), Michał Karpacki i Monika Kluszczyńska. Twórca projektu Glupiowyszło i teledysku Marla.

MUZYKA:
Melorecytacja: Bartłomiej Luzak
Śpiew: Maria Smejda
Tekst: Bartłomiej Luzak
Muzyka: Bartłomiej Luzak
Nagrania/Mix/Mastering: Łukasz „Rogini” Robakiewicz (Studio Lukier Records)

TELEDYSK:
Scenariusz i reżyseria: Bartek Luzak
Produkcja: Luzak Media
Autor zdjęć: Mikołaj Lewiński
Montaż: Bartłomiej Luzak
Kolaudacja montażu: Mikołaj Lewiński
Koloryzacja: Mikołaj Lewiński
Animacja tekstu: Bartłomiej Luzak, Mikołaj Lewiński
Make-up artist: Klaudia Szymańska (No pięknie!)
Asystent planu: Artur Lesiak
Motion tracking: Borys Kubiak (Double Dare Film Studio)
Cast: Maria Smejda, Bartłomiej Luzak, Kot Okej, Kot Karolinka

Oglądaj:

Artykuł Stachursky jest retronautą pochodzi z serwisu Podcast Blog.

Mowa nienawiści – czym jest i czy faktycznie stanowi problem? Jak wygląda dzisiejszy publiczny język komunikacji? Jak rozmawiać, by móc dopuszczać wiele głosów i zapewnić polifonię w dyskursie? Jak się spierać kulturalnie?

Uwaga w nagraniu padają słowa niecenzuralne…

Przeskocz do: 1:01
Chory opowiada o stand-upie Billa Burra

Przeskocz do: 10:55
Mowa nienawiści

Terminy i zagadnienia poruszane w odcinku:

Bill Burr 

Symetryzm

Sztuczna inteligencja zamieniona w nazistę 

Artykuł Mowa nienawiści, symetryzm +18 pochodzi z serwisu Podcast Blog.

Rozmawiamy o kilku przypadkach, w tym sprawie Caster Semenya, mistrzyni olimpijskiej i świata na 800 metrów, kobiety o znacznie podwyższonym poziomie testosteronu, która na bieżni zostawia w tyle rywalki. W drugiej części programu dysktujemy o akcji Agory i VML związanej z wykupieniem praw wydawniczych do tytułu Twój Weekend, wydaniu ostatniego numeru i zamknięciu pisma.

Przeskocz do: 01:21
Transpłciowy chłopak zdobywa tytuł mistrza zapasów kobiet

Przeskocz do: 05:34
Caster Semenya i osoby transpłciowe w sporcie

Przeskocz do: 01:10:41
Umarł Twój Weekend, niech żyje Twój Weekend!

Terminy i zagadnienia poruszane w odcinku:

Transpłciowy chłopak zdobywa tytuł mistrza zapasów kobiet h

Caster Semenya

Dziewczynka w Rosji ścina drzewo pięściami

Medium.com w temacie debaty o osobach transpłciowych w sporcie

Koniec Twojego Weekendu jaki znamy

Icarus – dokument o dopingu na Olimpiadzie

W obrazku:

Artykuł Transseksualiści zniszczą sport? pochodzi z serwisu Podcast Blog.

Przeskocz do: 03:10
T-shirty + martensy jako subkulturowe relikwia

Przeskocz do: 29:28
Efemeryczna genialność Kalibra 44

Przeskocz do: 29:28
Metal Hammer + Mystic Art

Przeskocz do: 48:25
Wyspiarskie gusty

Przeskocz do: 50:53
Ekumenizm Prodigy

Terminy i zagadnienia poruszane w odcinku:

Magazyn Luz

Keith Flint

The Prodigy

Black Metal

Cybergoth

Kaliber 44

Patronite Langusta Na Palmie

Keith Flint wspomina lata rave’ów

Wystawa “140 uderzeń na minutę”

Leaving Neverland

Artykuł Prodigy – muzyczny ekumenizm pochodzi z serwisu Podcast Blog.

Czy jesteś psychopatą, socjopatą? Czy dewianci nas fascynują? Czemu zapisują się tak mocno w świadomości społecznej i dziełach kultury?

Przeskocz do: 07:25
Mordowanie jako potrzeba bliskości…

Przeskocz do: 35:04
Japoński kanibal, który stał się narodową gwiazdą.

Netflix niedawno wyprodukował serial dokumentalny o Tedzie Bundym, a Joe Berlinger nakręcił o nim film fabularny z gwiazdą filmów młodzieżowych, Zackiem Efronem w roli głównej. Z kolei Lars von Trier popełnił dzieło “Dom, który zbudował Jack”, opowiadający dla odmiany o… seryjnym mordercy. Co sprawia, że zbrodniarzom łatwiej zdobywa się miejsce w historii i sercach masowej publiczności?

Artykuł Pocztówka z prosektorium pochodzi z serwisu Podcast Blog.

W pierwszym odcinku podcastu Interpretacje Dowolne szukamy sensownej definicji zjawiska, zastanawiamy się nad autentyczną szkodliwością patostreamingu i podróżujemy po odniesieniach od “Pianistki” Hanekego przez “Jackassa” Konxville’a, po niszową pornografię Pornhuba.

Rekordowy patostream na polskim YT oglądało 97983 widzów. Czołowi twórcy tej sceny zbierali po 500 k subskrybentów. Dotacje w kwotach 1000 zł nie są rzadkością. To już nie margines i patologia. To mainstream krajowego YT.

Chory, Mały, Mazur zapraszają do rozmowy.

Przeskocz do: 00:30
Patostreamy u rzecznika praw obywatelskich i zjawisko w ogóle

Przeskocz do: 16:10
Kononowicz patostreamerem

Przeskocz do: 24:55
Jake i Logan Paul

Przeskocz do: 51:30
Skręcamy ku pornografii

Terminy i zagadnienia poruszane w odcinku:

Patostreaming u Rzecznika Praw Obywatelskich

Krzysztof Konononowicz patostreamerem

Bracia Jake i Logan Paul

Magazyn “Zły”

Artykuł Porno content i patostreamy. Czy nas to szokuje? pochodzi z serwisu Podcast Blog.

Po co nam jest ekologia, czy świat się skończy, czy zielone przestrogi to zielone brednie?

W nawiązaniu do zorganizowanego Szczytu Klimatycznego w Katowicach, mieście o mocno kopalnianym rodowodzie, postanowiliśmy prześwietlić nieco swoje ekologiczne postawy.

Dlaczego wszystko co robimy jest gwałtem na łonie natury? Nawet zjedzenie awokado…

Wypowiedź wyjęta z ust sfrustrowanego ekologa

Komentujcie, hejtujcie, nie krępujcie się. Nie będzie cenzury. Chyba…

Przeskocz do: 01:45
Brutalizm w Polsce

Przeskocz do: 13:35
Głęboka ekologia i szczyt w Katowicach

Terminy i zagadnienia poruszane w odcinku:

Brutalizm w Polsce 

Czym jest głęboka ekologia

Polscy celebryci odrzucają plastikowe słomki 

Paradoks Fermiego 

Wywiad z prof. Piotrem Skubałą o pożarze opon w Żorach  

Olej kokosowy jednak niezdrowy!

Kampania Mao przeciw wróblom

Artykuł Smog, Katowice, brutalizm pochodzi z serwisu Podcast Blog.